De hulpverleners

Fantastisch dat zoveel mensen zich vrijwillig inzetten voor ons USV. Vrijwilligers zijn het fundament van onze vereniging. Zo worden kaderfuncties van de vereniging uitgevoerd door vrijwilligers. Maar ook zetten vrijwilligers zich in voor werkzaamheden zoals de kantinediensten, het onderhouden van ons sportpark, de begeleiding bij en de organisatie van wedstrijden en toernooien etc. Daarnaast zijn er vrijwilligers die minder opvallende functies verrichten maar heel belangrijk zijn voor onze club. De organisatie rond de grote clubactie bijvoorbeeld of de organisatie van de voorjaarsbloemenactie. USV kan niet zonder vrijwilligers. Echt fantastisch is het dan ook om te zien dat er zoveel mensen met een blauwwit hart zich inzetten voor onze club. Dat deze inzet gewaardeerd wordt mag blijken uit de jaarlijkse feestavond voor de groep vrijwilligers. Maar wie zijn die vrijwilligers dan? In de rubriek ‘USV Helden’ willen we vrijwilligers graag een gezicht gaan geven. Helaas kunnen we niet al die honderden USV Helden tegelijk in het zonnetje zetten. Daarom is er gekozen om met groepjes vrijwilligers in gesprek te gaan zodat er een ruimer beeld gaat ontstaan wie die vrijwilligers zijn en wat ze doen. Dat kan een bestuur zijn, trainers, leiders, een USV familie etc.

Ingegeven door een heftige gebeurtenis tijdens het onlangs gehouden Combi-toernooi is er deze maand gekozen voor hulpverleners. Vrijwilligers en deze keer ook de professionele. Een impressie van een bewogen dag.

Zaterdag 9 juni 2018, tijd voor de gebruikelijke seizoenafsluiting. Voetballers en niet voetballers strijden om de felbegeerde toernooizege. Het weer was weer goed en goed geluimd togen honderden mensen richting sportpark ‘de Hulsterlanden’. Ook bij mij thuis ontkom ik niet aan de Combi-kriebels. Mijn twee zonen en een vriend waren, ondanks de tactiekbesprekingen in de nacht van vrijdag op zaterdag, er klaar voor. De niet voetballende vriend had net als vorig jaar zijn slaapplek bij ons weer gevonden. Dus ook wat dat betreft breiden tradities rond het toernooi zich uit. Ook is Nelleke, mijn vrouw, weer gevraagd om een EHBO post te bemannen cq bevrouwen. Samen met USV’s vaste verzorger Ben Vonder zijn ze het eerste aanspreekpunt voor blessures of voor handelingen ter voorkoming van blessures. Als enige in het gezin ben ik ‘vrij’. Geen afspraken of verplichtingen. Mooi de gelegenheid om te gaan genieten van het toernooi, de sfeer en het mooie weer.

Aan het eind van de ochtend besluit ik om het sportpark op te zoeken. Er heerst een gezellige bedrijvigheid. Op de velden wordt gevoetbald terwijl niet spelende teams aan de kant staan of zitten te wachten op hun wedstrijd. Niet alleen wachtende spelers ontwaar ik rond de velden. Teams hebben hun eigen supportersschare meegenomen. Supporters in alle leeftijdscategorieën. Het Combi-toernooi is meer dan een voetbaltoernooi. Het biedt ook gezelligheid aan vrienden en aan families. Niet vreemd dus dat er ook op het terras een gezellige drukte van belang heerst. De organisatie heeft daar goed op ingespeeld door allerlei activiteiten te organiseren voor de jongere aanwezigen. Vol waardering kijk ik naar wat er weer is klaargespeeld. Maar niet alleen geldt mijn waardering voor de organisatie. Ook de tientallen vrijwilligers die zich inzetten om er een mooi en goed toernooi van te maken mogen genoemd worden. Kantine, keuken, wedstrijdsecretariaat, terras, scheidsrechters, fotografe, schoonmakers en opruimers. Kortom te veel om allemaal te benoemen maar een ieder is van belang om het toernooi te doen slagen.

Ik bekijk eerst een wedstrijd van een van mijn zonen dan bezoek ik de EHBO-post tussen de velden in. Nelleke haar werkterrein. Het eerst wat mij opvalt zijn de flacons zonnebrandcrème die pontificaal op een tafel staan en gretig aftrek vinden. “Niet voor niks meegenomen!” lacht Nelleke. Uit ervaring weet ze maar al te goed dat tijdens festivals en tijdens toernooien de zon een sneaky rol speelt. Vaak vergeten mensen zich goed te beschermen en voor dat ze er erg in hebben zijn ze verbrand. Gelukkig heeft ze het nog niet druk gehad. Een paar enkels getapet, een enkele pleister aangelegd en een enkeling doorverwezen naar Ben Vonder. Na nog een paar wedstrijden te hebben bekeken ga ik weer naar huis om later in de middag terug te komen. Nelleke haar post is verplaatst. Op verzoek van de organisatie houdt ze ook het speelpaleis voor de allerkleinsten in de gaten. Een taak waar ze het drukker mee heeft dan het behandelen van blessures. Grotere kinderen schrikken soms onbewust door hun gedrag de kleinsten af. Zodat deze niet in het speelpaleis durven of in de verdrukking komen. Tijd om dan even corrigerend op te treden. Maar ook deze incidentjes komen niet veel voor. Ik hou haar dan ook gezelschap om halverwege de kwartfinales even een kijkje te gaan nemen bij het team van een van mijn zonen.

Ik ben nog onderweg wanneer Ben Vonder opgeroepen wordt om met spoed naar veld 3 te komen. Om mij heen hoor ik al dat er een speler een been heeft gebroken. Ik schrik en versnel mijn pas. Al gauw zie ik dat Frank Kuiper het slachtoffer is.
Ik draai mij om en wil Nelleke waarschuwen. Zij snelt mij echter al tegemoet. Om de pijn te onderdrukken geeft ze Frank twee pijnstillers. Ze kijkt mij even aan. “Hou de mensen alsjeblieft op afstand!” vraagt ze mij. Onwennig begin ik aan die klus. Gelukkig treedt Heine Drenth ook op. Zijn ervaring in dit soort situaties komt goed uit. Rustig maar overtuigend spreekt hij kijkers aan. Er ontstaat ruimte. Onze taak wordt later overgenomen door een professionele beveiliger. Mij rest nog de taak de beveiliger zo nu en dan te informeren, wanneer iemand naar Frank wilde, of het een naaste van Frank was. Ik ben erbij gaan zitten. Ik ben nooit zo’n held in dit soort situaties en ook nu reageert mijn lichaam achteraf op het gebeuren. Een stukje chocolade van Ilse doet echter wonderen. De beveiliger is nog steeds bezig mensen tegen te houden. Eigenlijk een vreemde situatie. Natuurlijk begrijp ik dat mensen nieuwsgierig zijn en nog meer dat ze zorg hebben voor het slachtoffer. Je vriend, teamgenoot, kennis, familielid zou daar maar liggen. Je wilt helpen maar je kunt niets doen. Het enige wat je denkt te kunnen doen is er te zijn. Ik hoor dan soms ook boze reacties van mensen wanneer ze worden tegengehouden. Ik begrijp die impuls wel maar snap niet dat niet ingezien wordt dat de beveiliger daar niet voor zichzelf staat. Hij staat daar in het belang van het slachtoffer. Hulpverleners hebben ruimte nodig en het slachtoffer is er niet mee geholpen wanneer een (opdringende) meute mensen vlak voor hem/haar staat. Stel je voor dat iemand per ongeluk het gekwetste lichaamsdeel raakt. Ondertussen hebben vrijwilligers de weg vrij gemaakt voor de ambulance. Fietsen die in de weg stonden verzet en de doorgang langs het terras zeker gesteld. Ben heeft iets over het gebroken been gelegd zodat het gebroken been aan het zicht is onttrokken.

Wanneer de ambulance is gearriveerd nemen de broeders het over. Bijzonder om te zien hoe rustig en professioneel ze te werk gaan. Terwijl de ambulancebroeders hun werk doen houdt Nelleke Frank op de hoogte van wat er gedaan wordt. De pijnbestrijding doet zijn werk en met zorg wordt Frank gestabiliseerd en op de brancard gelegd. Ik heb me dan al teruggetrokken. Vanuit de EHBO-post zie ik dat Frank naar het ziekenhuis wordt vervoerd. Het toernooi kan mij verder gestolen worden. De lol is er wel af. Nelleke is wel toe aan een glas wijn. “Maar nu nog niet. Er wordt nog gevoetbald!” Onze vrijwillige hulpdiensten nemen hun taken serieus. Ondanks dat het toernooi er zowat op zit blijven ze paraat. Ik laat het gebeuren nog eens aan mij voorbij gaan. Ik heb bewondering voor de hulpdiensten. Helaas lees je soms dat hulpdiensten tegengewerkt worden in het uitvoeren van hun werk. In noodsituaties spelen emoties een grote rol. Toch mogen die emoties nooit de overhand krijgen waardoor hulpverleners belemmerd worden in hun werkzaamheden. Wanneer het nu om politie, brandweer, ambulancepersoneel, beveiligers of gekwalificeerde vrijwilligers gaat, mensen dienen zich bewust te zijn dat aanwijzingen van hulpverleners gericht zijn op het zo goed mogelijk uitvoeren van taken en niet persoonlijk is bedoeld. Gelukkig werkte in dit geval iedereen mee zodat Frank de juiste zorg kon krijgen. Zo kwam er aan een mooie dag en goed verlopen toernooi een bewogen einde. Thuis konden we het in eerste instantie niet loslaten. Onze gevoelens waren dubbel. Aan de ene kant waren onze gedachten bij Frank maar morgennacht gaan we ook op vakantie. Een vakantie die notabene was uitgesteld omwille van het Combi-toernooi. Moest vast zo zijn.

zwachtel
Helaas werd er dit jaar meer gevraagd van de hulpverlening dan alleen het leggen van een tape of een zwachtel.

Inmiddels zijn we een paar weken verder en zit de vakantie er alweer op. Gisteren hebben wij Frank bezocht. Hij heeft geen pijn meer en zijn praatjes zijn ook weer terug.. Het totale proces van genezing duurt echter langer. “Is nu nog niet in te schatten hoelang dat gaat duren”, laat Frank ons weten. Over het incident zelf heeft Frank een duidelijke mening. “Een ongelukkige samenloop van omstandigheden. De keeper en ik gingen beiden voor de bal. Er is beslist geen sprake van kwade bedoelingen. Ik had de pech dat mijn standbeen vast stond!” En daar is voor Frank de kous mee af. Nu nog volledig herstellen.

Verslag: Werner van der Veen

Contact met USV

Voetbalvereniging USV
Sportpark Hulsterlanden
Kon. Julianalaan 71
7711 KL Nieuwleusen

Telefoon: 0529 482 633
Email: info[at]unionsv.nl

Lid worden van USV?

Iedereen die graag in verenigingsverband wil voetballen, kan lid worden van USV. Zowel jeugd als senioren, jongens en meiden, dames en heren zijn welkom bij USV met de mooie accommodatie op sportpark Hulsterlanden.

Meer informatie en aanmelden >

Social Media en USV

Voetbalvereniging USV is ook actief op diverse sociale media. Op Facebook kun je lid worden van onze pagina om het laatste nieuws te volgen.

Volg ons op Twitter om op de hoogte te worden gehouden van wedstrijden en ander 'snel' nieuws!