Vier generaties Borgers (BoVoBo)

Fantastisch dat zoveel mensen zich vrijwillig inzetten voor ons USV. Vrijwilligers zijn het fundament van onze vereniging. Zo worden kaderfuncties van de vereniging uitgevoerd door vrijwilligers. Maar ook zetten vrijwilligers zich in voor werkzaamheden zoals de kantinediensten, het onderhouden van ons sportpark, de begeleiding bij en de organisatie van wedstrijden en toernooien etc. Daarnaast zijn er vrijwilligers die minder opvallende functies verrichten maar heel belangrijk zijn voor onze club. De organisatie rond de grote clubactie bijvoorbeeld of de organisatie van de voorjaarsbloemenactie. USV kan niet zonder vrijwilligers. Echt fantastisch is het dan ook om te zien dat er zoveel mensen met een blauwwit hart zich inzetten voor onze club. Dat deze inzet gewaardeerd wordt mag blijken uit de jaarlijkse feestavond voor de groep vrijwilligers. Maar wie zijn die vrijwilligers dan? In de rubriek ‘USV Helden’ willen we vrijwilligers graag een gezicht gaan geven. Helaas kunnen we niet al die honderden USV Helden tegelijk in het zonnetje zetten. Daarom is er gekozen om met (groepjes) vrijwilligers in gesprek te gaan zodat er een ruimer beeld gaat ontstaan wie die vrijwilligers zijn en wat ze doen. Dat kan een bestuur zijn, trainers, leiders, een USV familie etc. 

Deze keer is gekozen voor een gesprek met  Vier generaties Borgers (BoVoBo).

Wanneer je het hebt over echte USV Helden dan kun je niet om de familie Borgers en nageslacht heen. Van generatie op generatie worden de blauwwitte genen doorgegeven. “En dat gaat vanzelf!” is de stellige overtuiging. “Geen dwang van moeten maar een ‘virus’ dat vat op je krijgt en je niet meer loslaat.”  Ik zit aan tafel met oud-voorzitter Jan Borgers, zijn beide dochters Karla en Natasja en kleinzoon Rudger-Jan. Een afvaardiging van de familie want de groep aan tafel had veel groter kunnen zijn. Marg de vrouw van Jan is ook jaren actief geweest als vrijwilligster voor USV. Met name zette ze zich in voor werkzaamheden in en rondom de kantine en schoonmaak. Ook Jan de zoon van de oud-voorzitter en broer van Karla en Natasja kun je noemen. Ondanks dat hij nu bij VSCO in Oosterwolde actief is wordt hij nog regelmatig gespot op sportpark Hulsterlanden. Ook zijn er nog Valentijn en de achterkleinkinderen van Jan, die hun voetbalkunsten in diverse teams van USV tonen.  Dan hebben we het nog niet eens over de partners gehad. Voor niet ingewijden valt het niet zo op omdat de USV genen van Jan Borgers doorgegeven worden onder andere namen. Vandaar dat er in de titel van dit verhaal BoVoBo tussen haakjes staat vermeld. BoVoBo staat voor Borgers Vogelzang en Van SaltBommel. Het zou eigenlijk BoVoSa moeten zijn. Bovobo ‘bekt’ beter. Bovendien worden de Van Saltbommels vaak aangesproken met Van Bommel. De keuze heeft alles te maken met het aanstaande familietoernooi (8 juni 2019) waarvoor de familie ingeschreven heeft.

Het duurde even voordat de stoelen rond de tafel bezet waren. Door een misverstand was Jan Borgers niet uitgenodigd. “Het gaat toch om mensen die als vrijwilliger werkzaam zijn bij USV?’’ stelt Karla. Gelijk heeft ze, maar een man met zo’n staat van dienst als Jan is wat mij betreft ‘Vrijwilliger voor het leven’. Een telefoontje was snel gepleegd en binnen een paar minuten meldde Jan zich. Jan is een man die zich niet direct op de voorgrond stelt. Dat wordt anders wanneer je Jan vraagt naar zijn USV ervaringen. De ene na de andere belevenis schudt hij uit zijn mouw. Jan is al bijna 70 jaar lid van USV. Hij was 11 of 12 jaar toen hij de voetbalschoenen voor het eerst aantrok. Jan was aanvaller en stond meestal in de spits. Jaren heeft hij die positie ingenomen bij het eerste. Ook toen hij op 27-jarige leeftijd voorzitter werd. “Was dat wel te combineren? Als voorzitter ben je ook gastheer?” Jan heeft dat nooit als een probleem ervaren. “Er waren genoeg kundige bestuursleden die de taak van gastheer konden uitvoeren.” Dat de dubbelfunctie ook belastend kon zijn merkte Jan toen hij in een lager elftal speelde. “Tijdens een wedstrijd in Heino dreigde het uit de hand te lopen. Wij wilden van het veld lopen. Op tijd realiseerde ik mij dat ik als voorzitter daar ook problemen mee kon krijgen en heb me ingezet om de gemoederen tot bedaren te brengen.” De zwaarste blessure die Jan zich kan herinneren was een spierbreuk. Dagelijks wordt hij er nog aan herinnerd. De enige manier om de altijd aanwezige pijn weg te nemen was de zenuw te verwijderen. Een medische ingreep die erg slordig werd uitgevoerd. Een nog steeds duidelijk zichtbaar litteken is daar tot op heden de stille getuige van. “Maar ik kon wel weer voetballen.” Jan is op zijn 57ste gestopt met zelf het spelletje te spelen.

Jan Borgers 1957 2de L
Elftalfoto van 1957 met Jan op de achterste rij 2e van links

Aan een lange voetbalcarrière van ruim 46 jaar kwam toen een einde. In die periode is Jan ook nog jeugdleider geweest. Juni 1968 werd Jan Borgers gekozen tot voorzitter van USV. Jan volgde W.P. de Boer op om de voorzittershamer in november 1982 pas weer over te dragen. “Je maakt van alles mee!” Jan kijkt mij indringend aan. “Natuurlijk zijn er mindere momenten geweest maar de mooie ervaringen en herinneringen hebben de overhand.” De verhuizing naar de Paltheweg en later naar de huidige locatie weet Jan zich nog goed te herinneren. “De keet die als kantine functioneerde!” merkt Karla op. Oude herinneringen aan die tijd doen haar glimlachen. “Wat primitief maar wel een hele leuke tijd. Ik heb daar al kantinediensten gedraaid.”  Jan is nog steeds onder de indruk van de saamhorigheid die de USV’ers ten toon spreidden toen er een kantine op het nieuwe sportpark moest komen. Ruim 66 man heeft zich er voor ingezet. Bouwbedrijf Ruinemans begeleidde het gebeuren. “Was voor die tijd een erg pittige investering!” weet Jan zich te herinneren. “De opening was ook bijzonder. De sleutel werd door een parachutist op het veld gedropt en werd overhandigd aan Gait Huzen. Gait was beheerder van café de Unie, het favoriete plekje voor veel USV teams om de 3e helft tot een succes te maken. Gait heeft de kantine toen officieel geopend.

Jan Borgers weet zich diverse promoties te herinneren maar die in Hattem steekt er boven uit. Ruim 3.000 man publiek bekeek de wedstrijd waarin USV verrassend won van KHC. Gerard Wolff, de trainer, ging een weddenschap aan dat hij bij winst van zijn ploeg vanaf zijn huis in Wapenveld zou gaan lopen naar de eerstvolgende training van USV. Een afspraak die de trainer na kwam. Geëscorteerd door vele USV’ers op de fiets werd hij hartelijk verwelkomd door een grote schare supporters.

Xam, het zoontje van Rudger-Jan, meldt zich. Hij (2,5 jaar) is stevig verkouden en pa verleent de nodige zorg. Tijd voor mij om de aandacht te richten op Karla. Zij is zo’n tien jaar ouder dan Natasja. De zussen delen dan ook weinig gemeenschappelijke jeugdherinneringen. Van jongs af aan voelt Karla zich verbonden met USV. Het begon al toen vader Jan nog in het eerste speelde en Karla vaak ging kijken. Ook herinnert ze zich nog heel goed dat haar moeder haar zondags vaak naar De Unie stuurde om haar vader op te halen omdat het eten bijna klaar was. Zo werd ze al snel opgenomen in de USV gemeenschap. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Karla al op jonge leeftijd vrijwilligerswerk deed. Met plezier denkt ze terug aan haar eerste werkzaamheden in de eerder genoemde keet aan de Paltheweg. De betrokkenheid werd alleen maar groter toen Valentijn en Rudger-Jan ook gingen voetballen. “Die hadden geen keus zeker?” lach ik. “Ja hoor, ik heb ze altijd vrij gelaten.” Rudger-Jan die er inmiddels weer bij is komen zitten moet lachen. “Nou ja….vrij? Ze heeft ons wel op subtiele wijze aangespoord!” Karla kijkt Rudger-Jan quasi verongelijkt aan. “Maar dat is toch niet dwingen?” 

Tegenwoordig zet Karla zich in voor de sponsorcommissie. Een commissie waar veel goed werk wordt verricht. Kijk maar om je heen wanneer je op ons sportpark bent. De vele goed schoongehouden reclameborden zijn prominent aanwezig. Boven de ingang van het sportpark prijkt een bord waarop supporters gevraagd wordt of ze al klant zijn van onze sponsoren. Een mooie geste richting al die firma’s en bedrijven en waaruit waardering blijkt van USV voor de ontvangen steun. Karla vindt het mooi en dankbaar werk. Dit komt mede door de leuke reacties die ze van de sponsoren krijgt op de evenementen die georganiseerd worden om sponsoren met elkaar in contact te brengen. “Neem de laatste sponsoravond met Bas Nijhuis. Een groot succes. Sommige sponsoren waren zo enthousiast dat er zelfs spontaan vraag was naar meer reclameborden.” Karla kan genieten van die wisselwerking tussen de vereniging en de sponsoren aan de ene kant maar ook aan de sfeer binnen de commissie aan de andere kant. Beide kanten dragen bij aan een goede band en een succesvolle samenwerking. De intrede van vrouwen in de sponsorcommissie kun je volgens Karla daar niet los van zien. Een gemengde commissie van vrouwen en mannen heeft een positieve invloed op het hele gebeuren. “Vrouwen kijken er toch anders tegen aan waardoor er zich nieuwe en andere mogelijkheden voordoen.” De resultaten die de sponsorcommissie de laatste jaren heeft neergezet ondersteunen de beleving van Karla. Natuurlijk draagt de goede onderlinge band ook op een positieve manier bij. De invloed van vrouwen neemt sowieso toe binnen onze vereniging. Ook in het hoofdbestuur. Gezien de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal is dat een natuurlijk gevolg en een te prijzen ontwikkeling. De mannenwereld wordt een mensenwereld.

Karla zet zich niet alleen in voor de sponsorcommissie. De organisatie van het Familietoernooi op zaterdag 8 juni en de organisatie van de USV variant van de enige en echte klassieker Ajax tegen Feyenoord op zondag 23 juni kunnen op haar medewerking rekenen. Karla is getrouwd met Bauke en samen zijn ze de trotse ouders van Rudger-Jan, Valentijn en Stephanie. Bauke is ook geen onbekende bij USV. Hij was jaren jeugdleider. Samen met Henk Oostindiën. Volgens Karla vond Bauke het een mooie tijd en denkt hij met plezier terug aan de samenwerking met Henk. Het is niet moeilijk om je daar een beeld bij voor te stellen. Wie zelf zijn eerste stappen op het voetbalveld heeft gezet onder de bezielende leiding van Henk of één van zijn kinderen onder Henk heeft zien trainen, weet wat voor een passie Henk voor de voetballende jeugd had/heeft. Vooral de traktaties van Henk na een wedstrijd zullen velen zich nog herinneren. Maakte niet uit of er gewonnen of verloren werd. Naast jeugdleider zat Bauke ook in het jeugdbestuur. Als penningmeester moest hij verantwoording afleggen aan Henk Doggen. Gewapend met zijn sigarenkistje meldde Bauke zich voor de gebruikelijke controles bij de penningmeester van het hoofdbestuur.

Natasja kende ik alleen van naam omdat ze onder andere samen met mijn zoon leiding heeft gegeven aan een jeugdteam. Natasja is getrouwd met Marcel van Saltbommel. Marcel is ook geen onbekende bij USV. Sowieso zijn er veel mensen die Marcel kennen in persoon of door zijn werk als fotograaf. Menig memorabel moment bij USV is door Marcel op de gevoelige plaat vastgelegd. Maar zijn werk houdt daar niet mee op. Marcel is ook verbonden aan De Dalfser Marskramer, een wekelijks verschijnende krant in de gemeente Dalfsen. Marcel zijn kwaliteiten kunnen juist nu goed van pas komen. Uw verslaggever is zijn fototoestel vergeten en Natasja weet wel een oplossing. Even met het thuisfront bellen. Marcel wil wel even langskomen en 10 minuutjes later staat hij gewapend met USV paraplu’s en een fototoestel waar het toestelletje van uw verslaggever niet aan kan tippen, in de kamer. Natasja en Marcel hebben samen drie kinderen. Louic 17 jaar jong, Xavier 14 jaar en Maxant 13 jaar. Alle 3 liefhebbers van het spelletje en natuurlijk lid van USV. “Ik wilde vroeger zelf ook graag voetballen.” bekent Natasja. “Maar ik mocht niet van hem op voetbal!” Ze knikt lachend richting haar vader. “Natuurlijk niet!” reageert Jan. “In die tijd was vrouwenvoetbal nog niet ‘in’.” Natasja knikt. “Toch wilde ik graag.” In plaats van voetballen ging ze ponyrijden. Een heel andere tak van sport,  maar niet vreemd die belangstelling voor paarden. Marg de Boer, Jan zijn vrouw en de moeder van Natasja komt uit een nest waar de liefhebberij voor paarden er met de paplepel werd ingegoten. Natasja heeft goede paarden gehad. Eén van de dieren is uiteindelijk zelfs in Italië terechtgekomen omdat het dier zo goed was. Jan is met zijn dochter heel Nederland doorgereisd. Ondanks dat hij niets met paarden heeft. “Ik kreeg alleen maar trappen van zo’n beest of ze beten me!” Natasja moet lachen. “Had je me maar op voetballen moeten laten gaan.”

Natasja weet zich nog te herinneren hoe ze gekleed in een te groot USV shirt mee ging naar Balkbrug om daar het eerste team aan te moedigen. Bij winst zouden ze kampioen zijn. Natasja haar gezicht betrekt. Met een zuur gezicht  zegt ze: “Maar ze verloren helaas!” Ondanks dat ze dan zelf niet gevoetbald heeft, is haar liefde voor USV er niet minder om geworden. Doordat haar kinderen ook het voetbalbloed in de aderen hebben stromen, rolde ze vanzelf in het vrijwilligerscircuit. Als leidster van een team van één van haar kinderen is ze nauw betrokken bij alles wat USV is. Natasja is dan ook geen onbekend gezicht op ons sportpark.

Rudger-Jan heeft het er maar druk mee. Naast de zorg die hij voor Xam heeft, is hij een goed gastheer. Het interview zou eerst bij Karla thuis afgenomen worden. Charissa, de vrouw van Rudger-Jan, heeft ook een afspraak buiten de deur. De afspraak werd van Karla naar het huis van Rudger-Jan en Charissa verplaatst. Toen ik aan kwam fietsen viel mij de tuin op. Nou ja tuin? Dat wat er nog van over is. De tuin staat geheel op zijn kop. “En dan moeten de bomen er nog uit! Gaat morgen gebeuren!” Rudger-Jan is een paar maand geleden verhuisd en voor het klussen afhankelijk van het weekend. Door zijn werkzaamheden gaat hij maandagochtend al vroeg weg en komt pas vrijdagmiddag weer thuis. Een kant van zijn werk dat 2 gezichten heeft. Aan de ene kant is het avontuurlijk. Aan het halve jaar Verenigde Staten denkt hij bijvoorbeeld met plezier terug. Maar Rudger-Jan beseft ook dat het contact met het gezin daardoor onder druk komt te staan. “Natuurlijk heb je tegenwoordig Skype maar dat is toch anders. De oudste van de beide kinderen Quinty (5 jaar) is dan ook steeds vaker snel uitgeSkypet.”  Rudger-Jan denkt dan ook niet dat hij dit werk op deze manier tot aan zijn pensioen wil blijven doen. “Klusjes wat dichter bij huis zou toch beter passen. Gewoon ’s avonds thuis.” Een situatie die Rudger-Jan niet kent. “Zou natuurlijk best wel  wennen zijn!” realiseert hij zich. Maar vanavond kan Rudger-Jan dankzij de aandacht die Xam nodig heeft, de rol van vader volledig uitleven. Een rol die hij met verve vervult.

Rudger-Jan heeft altijd gevoetbald bij USV maar is nu leider van het elftal van zondag 2. Ook is hij sponsor van een reclamebord. Een ludieke actie die hij samen met zijn broer Valentijn heeft bedacht. Ik moet lachen. “Ik heb gehoord dat het bord wel uit kan?” Rudger-Jan kijkt mij vragend aan. “Nou dat jullie de kosten er op sponsorbijeenkomsten er wel weer uitdrinken.” Nu schiet ook Rudger-Jan in de lach. “Nou dat valt tegen hoor. De sponsorbijeenkomsten zijn vooral bedoeld om zakelijke contacten te onderhouden. Te netwerken. Wij zijn particuliere sponsors en dat is toch anders. Bovendien zijn we tijdens sponsoravonden meestal voor ons werk weg, maar ik snap je opmerking wel.” Nu is het Rudger-Jan die lacht. “Ik heb Valentijn enthousiast moeten maken voor het idee en heb het wel als argument gebruikt.” Want we vinden het natuurlijk best gezellig in de kantine. Hij zwijgt even. “Maar de belangrijkste reden is dat we het gewoon leuk vonden om als particulieren zo’n stap te zetten. Misschien inspireert het ook anderen. Families, vriendengroepen….maakt niet uit!” In tegenstelling tot zijn opa en tante en moeder heeft Rudger-Jan geen partner met een van oorsprong blauwwit hart. Voor Charissa is Rudger-Jan de binding met USV.

BOVOBO
Vier generaties Borgers

Het interview loopt ten einde maar de diverse gespreksonderwerpen die niet bedoeld zijn voor deze rubriek, dienen zich aan. Het is dan ook niet verwonderlijk wanneer ik thuis kom dat Nelleke mij verbaasd aankijkt. “Was het soms gezellig?” vraagt ze lachend. Ik kon haar vraag alleen maar bevestigend beantwoorden. Ik kijk op de klok en realiseer me dat het tijdsduurrecord van een interview zojuist door mij is verbroken.

Interview: Werner van der Veen



Contact met USV

Voetbalvereniging USV
Sportpark Hulsterlanden
Kon. Julianalaan 71
7711 KL Nieuwleusen

Telefoon: 0529 482 633
Email: info[at]unionsv.nl

Lid worden van USV?

Iedereen die graag in verenigingsverband wil voetballen, kan lid worden van USV. Zowel jeugd als senioren, jongens en meiden, dames en heren zijn welkom bij USV met de mooie accommodatie op sportpark Hulsterlanden.

Meer informatie en aanmelden >

Social Media en USV

Voetbalvereniging USV is ook actief op diverse sociale media. Op Facebook kun je lid worden van onze pagina om het laatste nieuws te volgen.

Volg ons op Twitter om op de hoogte te worden gehouden van wedstrijden en ander 'snel' nieuws!