Helden van USV

Vrijwilligers zijn de pijlers onder het  Combitoernooi

Helaas kunnen we niet al die honderden USV Helden tegelijk in het zonnetje zetten. Vandaag, tijdens het Combitoernooi doet zich de mogelijkheid voor een groot aantal vrijwilligers in actie te zien. De kans om de vele vrijwilligers die actief zijn om het Combitoernooi tot een succes te maken in de schijnwerpers te zetten. Er zijn er veel. Te veel om allemaal bij naam te noemen. Diegenen die genoemd worden zijn meestal willekeurig gekozen maar staan symbool voor alle vrijwilligers (m/v).

Enigszins bezorgd kijk ik naar buiten. Donkere wolken hebben hun posities ingenomen boven Nieuwleusen. Al uren zijn deze wolken bezig om het te lage grondwaterpeil te verhogen. Een nobel streven maar waarom juist nu vandaag? De dag van het Combitoernooi, het jaarlijks terugkerende succesvolle evenement verdient een zonnetje. De aanblik van en het aanwezig zijn op het sportpark Hulsterlanden is zo anders wanneer de zon schijnt. Door de rest van de familie word ik geïnformeerd dat de wolken hun bijdrage de langste tijd hebben geleverd en dat in de loop van de ochtend de zon doorbreekt. Goedgemutst zijn ze op de fiets gesprongen om deel te nemen aan het evenement. Beide zonen als voetballer en vrouwlief om haar bijdrage te leveren als vrijwilliger. Ik besluit, ondanks de trieste aanblik van de nog gestaag vallende regen, om een douche te nemen. Wanneer ik beneden kom regent het nog steeds. Mijn oudste zoon, die speciaal voor dit evenement weer even tijdelijk domicilie heeft gekozen in het huis van zijn ouders, heeft mijn fiets ‘ingepikt’. Je gaat natuurlijk niet met de auto naar het Combitoernooi. Pa zou gaan lopen. Naar buiten kijkend bedenk ik me: toch de auto maar. De parkeerplaats bij USV staat stampens vol. Het Combitoernooi is niet het enige evenement dat plaatsvindt. Naast ons sportpark tonen paarden en ruiters hun kunsten. De aanvoer van de paarden zorgt ervoor dat er op het eerste gezicht geen vrije parkeerplaatsen zijn. Gelukkig zie ik een auto wegrijden en twijfel ook geen moment en rijdt rechtstreeks naar de vrijgekomen plek toe. Een goed voorteken? Het regent nog steeds. Op het sportpark is het al best druk. Op vier velden zijn acht teams in sportieve strijd gewikkeld terwijl de ploegen die na deze wedstrijden moeten spelen ongeduldig staan te wachten. Ze willen zo spoedig mogelijk de ‘wei’ in. Het vroege uur is daar debet aan. Later op de dag hebben de meesten toch wel hun grens bereikt. Maar ik geef je het te doen om zo’n tien wedstrijdjes van een kwartiertje te spelen op een dag. Om zo’n wedstrijd te bekijken is ook een plezierige bezigheid. Je herkent direct het talent van jongeren en veteranen en dat in combinatie met minder getalenteerde spelers/speelsters en de niet-voetballers maakt het juist leuk.

Daar ben ik dit keer echter niet voor gekomen. Mijn missie is om een beeld te krijgen van al die mensen die zich vrijwillig hebben aangemeld om dit evenement te doen slagen. Ik kijk om mij heen maar kan de EHBO post waar Nelleke vandaag zou huizen niet vinden. De regen zou hier wel de reden van zijn! Dan maar even een blik in de massageruimte werpen. En ja hoor daar zit ze! Samen met Ben Vonder staan ze paraat om mensen bij te staan. De tent wordt opgezet wanneer het droog wordt. Ik heb vorig jaar uitgebreid aandacht besteed aan onder anderen de EHBO medewerkers en gewezen op het belang van hun aanwezigheid. Daar wil ik het nu niet te veel over hebben maar nu ik Ben Vonder toch tegenkom wil ik wel even met hem in gesprek. De jonge generatie kennen Ben als de sportmasseur van onze vereniging. De ouderen onder ons weten dat Ben een lange historie kent bij onze club. Ben is een echte clubman. Hij stond zelfs aan de basis van dit toernooi. “Ik niet alleen hoor”, lacht Ben. “Samen met Henk en Harry Borger, Bé van Voorst, Wim Bruggeman en de toenmalige voorzitter Gerard Kamperman.” Schudt hij de namen die hem te binnen schieten uit zijn mouw. “Tot zo’n 36 jaar geleden zette USV zich in voor de jaarlijkse wielerronde. Wij maakten de programmaboekjes en brachten die aan de man. De opbrengst was voor USV. In de loop der jaren verminderde de omzet van de boekjes, werd het evenement steeds minder populair en daardoor minder aantrekkelijk voor de vereniging. Wim Bruggeman opperde het idee om een voetbaltoernooi te organiseren op halve velden. De eerder genoemde mannen waren direct enthousiast en al brainstormend ontvouwde zich het plan. Wat is belangrijk, wie en wat willen we bereiken met het toernooi?” Ben haalt diep adem. Aan zijn gezicht is te zien dat de oude herinneringen hem goed doen. “We wilden een toernooi waar de hele gemeenschap van Nieuwleusen plezier van kan hebben. Dat betekent dat ook niet voetballers van harte welkom waren en zijn. Sterker nog er mogen maximaal drie actieve voetballers per team in het veld staan! Ondanks dat vrouwenvoetbal toen nog niet populair was meenden wij dat juist ook zij zich thuis moesten voelen op het toernooi. Niet alleen om in de organisatie te helpen maar ook om op het veld te staan. Daarom beloonden en belonen we vrouwelijke deelnemers door de doelpunten die zij maken dubbel te tellen.” Een kijk op de velden leert dat je steeds meer teams ziet waarin een of meer vrouwen spelen. “Dat zijn de teams die ook de door ons gewenste stelregel van plezier en sportiviteit vertegenwoordigen. Natuurlijk voetbal je om te winnen.” Ben kijkt mij indringend aan “Maar juist in dit toernooi willen we niet de nadruk leggen op de prestatie. We willen dat plezier en sportiviteit centraal staan! Winnen doet uiteindelijk maar één team en van plezier en sportief gedrag geniet iedereen!” Ik knik. “Een mooie gedachte maar er zijn toch teams die komen om het toernooi te winnen!” Ben glimlacht: ”Zolang dat niet ten koste van het plezier voor iedereen en de sportiviteit gaat, is daar niets mis mee. De kunst is om de balans te vinden.” In latere gesprekken met anderen blijkt dat nog steeds een punt van aandacht te zijn. De kunst is om de ‘echte’ voetballers zover te krijgen dat ze hun normale voetbalbeleving anders invullen. Een voorbeeld is de sliding. Moet je die wel of niet toestaan. Geoefende voetballers weten daar over het algemeen door ervaring goed mee om te gaan. Maar hoe reageert een niet voetballer of iemand van het andere geslacht op zo’n actie? Weet die zoiets goed op te vangen of juist uit te voeren?

In 1984 vond de start van de eerste editie plaats. Vijftien teams namen deel aan het toernooi en het speelde zich af op één veld waar twee speelvelden waren gecreëerd. Nu vijfendertig jaar later doen er ruim dertig teams mee en bestaat er een wachtlijst van teams die graag opengevallen plekken willen innemen. Ben heeft zich tien jaar ingezet voor de organisatie van het Combitoernooi waarna hij het stokje overgaf  aan Jennifer Bijker. Nu bemant Ben al jaren de EHBO post. Ben vindt de familiaire sfeer van het toernooi een mooie afspiegeling van dat waar USV voor staat. “Wanneer je schrijft over vrijwilligers die bij toernooi betrokken zijn, zou het mooi zijn wanneer je Jennifer Bijker ook noemt of interviewt”,  laat Ben mij weten. “Zij is zoveel jaar het draai- en angelpunt geweest van dit toernooi.” Er komt een speler de massagekamer binnen. Een deelnemer is ongelukkig in botsing gekomen met een tegenstander en ligt groggy op het veld. Nelleke en Ben spoeden zich naar het slachtoffer toe. Ik krab me achter mijn oor. ‘Als dit het eerste interview is dan kan ik beter een boek gaan schrijven”, realiseer ik mij. Ik sta op en ga naar de kantine. Aan een tafeltje herken ik een groepje scheidsrechters. Ik spreek Jan Willem Wildeboer aan en stel me aan de anderen voor. Jan Willem wijst naar de man die rechts van hem zit. “Je moet Louis hebben,” en loopt lachend weg met de derde persoon die aan het tafeltje zit. Louis van Meenen voelt zich een jonge man die al 53 jaar scheidsrechter is. Het is duidelijk dat Louis graag wedstrijden leidt maar het niet leuk vindt dat hij vaak wordt aangesproken om zijn leeftijd. Jan Willem heeft Louis enthousiast gemaakt voor het Combitoernooi. Nu al zo’n tien jaar fluit hij wedstrijden op het toernooi. Eigenlijk heeft Louis niets met USV. Hij komt uit Slagharen maar door zijn ervaringen als scheidsrechter is USV als vereniging hem positief opgevallen. De vraag van Jan Willem kan hij dan ook niet weigeren. “Altijd fijn om hier te zijn.” Een verassend nieuw aspect voor mij. Vrijwilligers zijn dus niet altijd mensen die nauw betrokken met onze club zijn, maar om andere redenen zich inzetten om bijvoorbeeld in dit geval een toernooi tot een succes te maken. Anders is het voor Jason Slagter. Zijn dochter voetbalt bij USV en Jason is clubscheidsrechter. Hij is nu drie jaar betrokken bij het toernooi waarvan een keer als deelnemer. Vroeger heeft Jason bij Vitesse’63 in Koekange gevoetbald. Jason heeft veel waardering voor de organisatie van het toernooi. “Altijd super gezellig mede door de mix van voetballers en niet-voetballers ontstaat er een leuk sfeertje.”

De weg van de kantine naar het commandocentrum is snel overbrugd. Daniëlle Vlierman, Janny Wink, Martine Bisschop en David Tas delen hier de lakens uit en wordt het reilen en zeilen van het toernooi in de gaten gehouden. En zo nodig met enthousiasme en strakke hand  geleid. “Vergeet niet te vermelden dat Sander Schaeffer, Bas Chierandjoe en Chiel de Weerd ook hun bijdrage hebben geleverd. Sander en Bas zijn echter verhinderd om aanwezig te zijn en Chiel is zelf deelnemer.” Janny ontvangt de scheidsrechters en voegt de uitslagen toe aan het systeem. Daniëlle houdt de speeltijd bij en roept om. Nodigt de teams uit om vijf minuten voor aanvang van hun wedstrijd bij het veld te staan. Roept om wanneer wedstrijden mogen beginnen of eindigen etcetera. Martine en David lopen zo nu en dan binnen met een vraag of opmerking. Hun taak ligt meer in het bijspringen en uitvoeren van werkzaamheden in en om de velden of oplossingen zoeken voor situaties die om zorg vragen. Martine maakt ook sfeerfoto’s. In dit verband mag Marcel van Saltbommel natuurlijk ook genoemd worden. Als  drijvende kracht op het gebied van het vastleggen van evenementen op de gevoelige plaat is Marcel een icoon. Marcel is dit jaar ook weer actief aanwezig. Zo zijn er zoveel krachten die buiten het gezichtsveld van de deelnemers zich inzetten. Het vermelden van het evenement op de website, het maken van een poster, technische klussen, inrichten accommodatie, je kunt zo gek niet bedenken of je hebt er mensen voor nodig. In een hoekje van het commandocentrum zitten twee tieners met elkaar te kletsen en te giechelen. “En wat is jullie taak?” vraag ik nieuwsgierig. “Wij wachten tot het droog wordt, dan kunnen we buiten de suikerspinmachine gaan bevrouwen.” Melissa en Tess zijn twee meiden die al drie jaar deze taak met veel plezier uitvoeren. “Zo leuk om die kinderen te zien wanneer ze hun suikerspin in ontvangst nemen.” Beide meiden hopen nog vele jaren deze taak te kunnen uitvoeren. “maar ja, je weet niet wat de toekomst brengt.” Tess voetbalt bij USV terwijl de kwaliteiten van Melissa meer bij de volleybal naar buiten komen. “Ik heb wel gevoetbald en vond het heel leuk maar moest een keuze maken”, bekent ze terwijl ze haar schouders optrekt. “En wat is jouw taak?” vraag ik Kevin. Kevin is een tiener van 17 jaar en houdt zich bezig met het maken van video-opnames. “Vandaag natuurlijk alleen sfeeropnames maar ik maak ook wedstrijdanalyses voor het eerste”, laat hij mij weten alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Voor mij niet. Op die leeftijd je daar al mee verbonden voelen vind ik best bijzonder. Kevin studeert ICT aan Landstede in Zwolle en deze opleiding en zijn hobby zijn nauw verbonden met elkaar. “Het leuke vind ik dat de opnames gebruikt worden om spelers beter te maken. Aan de hand van de beelden zien ze hun eigen handelen in het veld en kunnen daar van leren.”

Inmiddels breekt de bewolking en doet de zon zijn uiterste best zijn licht op de velden te werpen. Terwijl de eerste mensen zich melden om gebruik te maken van de zonnebrandcrèmes die inmiddels op de tafel zijn gezet van de opgezette EHBO tent, wordt het voor mij tijd om mijn aandacht te verleggen naar de mensen die betrokken zijn bij de catering. Een niet onbelangrijk deel van zo’n evenement en bij USV altijd goed geregeld. Zowel in de keuken en de bar van de kantine als buiten op het terras. Gerrie Brasjen, Anita Jager, Annet ten Klooster, Lenie Pannen en Marianne Klein Gansey hebben over gebrek aan belangstelling niet te klagen. Ondanks de bedrijvigheid hangt er een ontspannen sfeer. Geen wonder wanneer je kijkt naar wat de dames aan ervaring meenemen. Gerrie spant de kroon. Vanaf het eerste toernooi zet ze zich al in voor het welslagen van het geheel. Ik ben al ruim twintig jaar een regelmatige bezoeker van de sportvelden en de kantine en weet eigenlijk niet beter dan dat Gerrie en haar man Bertus aanwezig zijn. Alleen bij dit toernooi heeft Gerrie al 35 dienstjaren. Onopvallend voor velen maar hoe bijzonder is dat!? Ik realiseer mij dat deze mensen echte helden zijn die best weleens in de schijnwerpers gezet mogen worden. Gerrie reageert enthousiast op mijn voorstel, reden voor mij om de Brasjens hoog op mijn to do lijst te zetten. Gerrie inspireert ook anderen. Annet en Marianne doen net als Gerrie nu nog alleen maar het Combitoernooi. Terwijl de kroketten liggen te sputteren in het vet, satésaus wordt gemaakt, koffiegezet, patat verkocht hoor ik de dames aan. Hoe leuk en gezellig ze het met elkaar hebben. Niet alle vrouwen zijn als ouder of als lid betrokken bij USV. Zo zijn Annet en Marianne enthousiast gemaakt door Gerrie. Lenie is door haar kinderen het vrijwilligerswerk bij USV ingerold. Ze heeft schoongemaakt en helpt nu al zo’n 7 jaar in de keuken tijdens het toernooi. Marianne is ook een ervaren kracht. In het verleden hielp ze zowat bij elk evenement nu doet ze alleen nog kantinediensten en het Combitoernooi. Later op de dag zie ik een paar dames buiten zitten. Hun taken zijn overgenomen door anderen. Ook al worden deze vrijwilligers niet met naam genoemd (zoals zo velen) hebben zij ook recht op onze waardering en dankbaarheid.

Op het bordes spreek ik David Tas. Nu alweer zo’n 10 jaar de drijvende kracht achter het Combitoernooi. Als het aan David ligt komt daar voorlopig geen einde aan. Ondanks dat hij nu naar Ommen is verhuisd, blijft USV zijn club en wil hij voorlopig doorgaan met het organiseren van het Combitoernooi en zijn functie in het bestuur van de Supportersvereniging.  “Dat is zo leuk om te doen!” zegt hij enthousiast. In januari worden de teams benaderd voor het komende toernooi. In mei wordt er gekeken of er plekken zijn vrijgekomen. Indien dat het geval is worden teams die op de reservelijst staan benaderd. “Door het succes van het evenement groeien de mogelijkheden en kan er steeds beter aan de doelstelling worden voldaan om het toernooi voor iedereen toegankelijk te maken. Verdiensten worden geïnvesteerd in aanvullende activiteiten. Zo zie je de laatste jaren groei aan speelplekken voor de jongste jeugd en verhogen muzikanten en of dj’s de feestvreugde op het terras. Vermoeidheid verdwijnt dan op de achtergrond en wordt er nog energie gevonden voor dansmoves of polonaises. “Welke nieuwe dingen kunnen we verwachten?” David aarzelt. “Dat is niet alleen aan mij om te zeggen.” Hij roept Michiel onze voorzitter erbij. Michiel komt steeds meer in de greep van een fikse verkoudheid. “Ik weet niet of ik de prijsuitreiking doe maar daar kon ik wel eens met nieuws komen over het toernooi.” Ik kijk hem nieuwsgierig aan. “Je gaat me toch geen primeur ontnemen”, lach ik. “Jij mag het met de buitenwereld delen als ik de prijsuitreiking doe vertel ik het de insiders.”

Michiel vertelt me dat de naam Combitoernooi een begrip is en blijft. Al zullen nog maar weinigen de historische link weten te leggen met ‘aannemers en bouw’. “Komt ook omdat de bouw lastige tijden heeft gekend. Mede daardoor kwamen met Het Witte Peerd en De Brouwerij ook toernooisponsoren uit een heel andere branche in beeld. Waarvoor veel dank. Intussen zijn we in gesprek met een nieuwe sponsor. Eentje die ook nu al veel betekenis heeft voor onze club. We bekijken ook de mogelijkheden om deze sponsornaam op passende wijze aan het Combitoernooi te koppelen. Zodat beide namen elkaar versterken.” David vult aan. “Het is een goede gewoonte om sponsorgelden ter beschikking te stellen aan goede doelen. Hier willen wij graag gevolg aan blijven geven.” Ik vraag of er nog meer veranderingen te verwachten zijn? David weet wat hij wil: “We zullen ons verbeteren waar we mogelijkheden zien tot verbetering of groei maar in principe houd ik het bij ‘never change een a winning fomula!”

David zijn aanwezigheid is ergens anders gewenst. Ik wil bij vrijwilligers op en rond het terras gaan kijken. Ik heb net mijn blocnote en pen opgeborgen als David terugkomt. “Mijn voorgangster was Jennifer Bijker. Ze betekent heel veel voor dit toernooi. Ik zie haar in de kantine. Ik zou het fijn vinden wanneer je haar ook in je verslag kunt opnemen.”

Dat is de tweede al die mij attendeert op de waarde die Jennifer heeft voor dit toernooi. Ik ken Jennifer oppervlakkig. Als ik haar naam hoor zie ik haar voor me met een camera op het sportpark of in de kantine. Het Combitoernooi ‘speelde’ toen nog niet in ons gezin. Ik zie Jennifer staan praten en wacht een gunstig moment af om haar aan te spreken. Ik heb haar al een tijd niet gezien of gesproken. Verrast kijkt ze mij aan wanneer ik de reden noem waarom ik haar aanspreek. Enthousiast geeft Jennifer aan mee te willen werken. We zoeken een rustige plek op in de kantine en Jennifer begint te vertellen. Jennifer heeft 15 jaar in het hoofdbestuur gezeten en was verantwoordelijk voor de portefeuille Evenementen. Dit houdt in dat ze actief was in de Evenementencommissie. Toen Ben Vonder in 1997 stopte met zijn werkzaamheden binnen de organisatie van het Combitoernooi lag de stap naar het toernooi voor de hand. Ook Jennifer legt de nadruk op de grondprincipes van het toernooi. Gezelligheid en sportiviteit. In de behandelkamer hangt een uitgebreid interview met Jennifer. Een interview door de Meppeler Courant afgenomen en zeker de moeite waard om eens te lezen. “Het toernooi blijft groeien”, is haar opgevallen. “Mooi om te zien dat het steeds laagdrempeliger wordt voor mensen om aan het toernooi mee te doen. Maakt niet uit of je man of vrouw bent, welke sport je beoefent of van welke club je lid bent. Gezelligheid voor iedereen!” Jennifer is heel enthousiast en het verbaasde mij dan ook niet dat ze zei het zo moeilijk gevonden te hebben om afstand van de functie te doen. Maar ze bedoelde het anders. Dan vertelt ze mij van haar fysieke klachten en waar die door zijn veroorzaakt. Hoe ze de dood in de ogen heeft gekeken. Ons gesprek gaat niet meer over het Combitoernooi. We delen ervaringen. Ervaringen die verschillend zijn maar elkaar raken. Ik begrijp nu waarom David en Ben met zo veel waardering over Jennifer praten. Wanneer je hoort hoe ze omgaat met pijn en dingen die niet meer kunnen maar voor die tijd normaal waren, hoe ze het vizier richt op wat ze wel kan, roept dat bewondering op en is dat een weerspiegeling van hoe ze als draagster van het Combitoernooi een inspiratie moet zijn geweest voor anderen. Het geeft ook aan hoe betrekkelijk alles is maar ook maakt het bewust om het leven volledig te omarmen. Het is zo makkelijk om te feesten als het goed gaat maar om tegenslag te transformeren is een ander verhaal. “Ik ga zo weer naar huis om mijn rust te pakken”, vertelt ze. “Als ik mij goed voel kom ik later nog wel even langs.” Gelukkig voelt ze zich goed en spreekt ze me later nog even aan. “Ik kon je vanmorgen niet zeggen wat ik de grootste verandering vind.” Jennifer lacht breeduit. “Dat zijn de namen van de teams! In mijn tijd mochten die maar tien spaties hebben. Nu kom je de mooiste en vreemdste samenstellingen tegen.”

Op het terras is het intussen een drukte van belang. De BBQ is aangestoken en zeker tien vrijwilligers zijn erbij betrokken om de liefhebbers te voorzien van een lekker stukje vlees met of zonder broodje, ui of saus. Medewerksters van kinderopvang “de Winkies” zetten zich in om de kinderen een onvergetelijke middag te bezorgen. Henk Talen staat tegen de muur van de kleedkamers bij een stand met broodjes ‘gezond’. Lekkere broodjes geleverd door bakkerij Timmer. “Ditmaal zelf gesmeerd en belegd”, zegt hij met enige trots op de vrijwilligers die dat vanmorgen al om negen uur hebben gedaan, zodat die broodjes vanaf 11 uur in de verkoop konden. Henk zelf was er al om zeven uur. Hij verricht hand-en-spandiensten. “Ik spring bij daar waar nodig!” Zo zijn er zovelen. Jan Huzen bijvoorbeeld die je met een prikstok en een vuilniszak het terrein ziet schoonhouden. Gerard Klosse die net als vorig jaar de lege glazen verzamelt van de tafels. Ria Kuiper en Henna Kragt en al die anderen die de glazen vullen voor al die dorstige kelen. Ria en Henna vertellen dat er in de catering alleen al 26 mensen actief zijn. Wanneer je al die mensen optelt die zichtbare en onzichtbare taken verrichten, kom je wel aan zo’n honderd man. Maandag stond de schoonmaakploeg klaar om alles weer spic-en-span te maken. Ik moest nog even in de kantine zijn en zag de mannen bezig. Verstopte wc’s ontstoppen en reinigen, vloeren boenen, achtergebleven kleding verzamelen, noem maar op. Egbert Bosman reikt me een schoonmaakmop aan. “Nu je hier toch bent….”, lacht hij. Voor mij het signaal om te gaan. Nog even de laatste hand leggen aan dit verslag. FC Van ’t Padje  is dan wel de winnaar van het toernooi geworden, gefeliciteerd mannen met deze prestatie, maar de echte winnaars zijn al die vrijwilligers die zich ingezet hebben om het mogelijk te maken dat er genoten kon worden van sportief gedrag en gezelligheid. Genieten en sportiviteit zijn immers de pijlers waar dit toernooi op gebouwd is!

Intussen zijn de eerste evaluaties achter de rug. Wat ging er goed? Wat kan er nóg beter? En de datum voor volgend jaar is vastgesteld. Dan valt Pinksteren vroeger en kan Combi ‘gewoon’ weer naar het eerste weekend van juni. Noteren dus maar zaterdag 6 juni. Ik kijk er alweer naar uit.

(Verslag: Werner van der Veen)

Contact met USV

Voetbalvereniging USV
Sportpark Hulsterlanden
Kon. Julianalaan 71
7711 KL Nieuwleusen

Telefoon: 0529 482 633
Email: info[at]unionsv.nl

Lid worden van USV?

Iedereen die graag in verenigingsverband wil voetballen, kan lid worden van USV. Zowel jeugd als senioren, jongens en meiden, dames en heren zijn welkom bij USV met de mooie accommodatie op sportpark Hulsterlanden.

Meer informatie en aanmelden >

Social Media en USV

Voetbalvereniging USV is ook actief op diverse sociale media. Op Facebook kun je lid worden van onze pagina om het laatste nieuws te volgen.

Volg ons op Twitter om op de hoogte te worden gehouden van wedstrijden en ander 'snel' nieuws!